ಕೃಷ್ಣೆ(kṛṣṇā) ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯುತಿದ್ದಾಳೆ(hari).

कृष्णा(kṛṣṇā) नदी(nadī) भरपूर होकर बह रही(bahnā) है।

The Krishna river is flowing full and brimming.

ಅವಳ ಭೋರ್ಗರೆತ, ತೂರಾಟ(tūrāṭa), ಚೆಲ್ಲಾಟ(cellāṭa), ಹರಿಯುವ(hari) ಓಟ ನಯನ(nayana) ಮನೋಹರ(manōhara).

उसकी गर्जना, उछाल(uchāl), अठखेलियाँ(aṭhkheliyā̃) और बहती(bahnā) धारा आँखों(ā̃kh) को मोह लेती(moh lenā) है।

Her roar, her leaping spray, her playfulness and her running current are a delight to the eye.

ಬೆಳ್ಳನೆಯ ನೊರೆ(nore) ಬಲು ಚೆಂದ.

सफ़ेद झाग(jhāg) बहुत सुंदर है।

The white foam is very beautiful.

ಸುಳಿಗಳಲ್ಲಿ(suḷi) ಸುತ್ತುವ ನೀರಿನ ಸೊಬಗೇ(sobagu) ಸೊಬಗು(sobagu).

भँवरों(bhãvar) में घूमते पानी की शोभा(śobhā) ही शोभा(śobhā) है।

The water spinning in the whirlpools is loveliness itself.

ಬೆಳಗಿನ ಎಳೆ ಬಿಸಿಲಿನ ಹೊಳಪಿಗೆ ಮಿನಮಿನ ಮಿರುಗುವ(mirugu) ನದಿ(nadi) ಬಲು ಅಂದ.

सुबह की कोमल धूप की चमक में झिलमिलाती(jhilmilānā) नदी(nadī) बहुत सुंदर है।

Glittering in the soft light of the morning sun, the river is a lovely sight.

ಸೂರ್ಯನ ಹೊಂಬಣ್ಣದ(hombaṇṇa) ಕಿರಣಗಳು(kiraṇa) ನದಿಯ(nadi) ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿವೆ.

सूरज की सुनहरी(sunahrā) किरणें(kiraṇ) नदी(nadī) पर पड़ रही हैं।

The golden rays of the sun fall upon the river.

ಅಲ್ಲಿ ಹನಿ(hani) ಹನಿ(hani)ಗೂ ಮುತ್ತಿನ(muttu) ಮಣಿಯ ರೂಪ. ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ! ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರ.

वहाँ हर बूँद(bū̃d) मोती(motī) के दाने जैसी लगती है। वाह! कितना सुंदर है।

There every single drop takes the shape of a pearl. Oh, how beautiful it is!

ಈ ಕೃಷ್ಣಾ(kṛṣṇā) ನದಿಯಲ್ಲಿ(nadi) ಹಲವಾರು ನಡುಗಡ್ಡೆಗಳಿವೆ(naḍugaḍḍe).

इस कृष्णा(kṛṣṇā) नदी(nadī) में कई टापू(ṭāpū) हैं।

This Krishna river holds several islands.

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಗಡ್ಡೆ ‘ನಾರದ ಗಡ್ಡೆ’. ಅದು ರಾಯಚೂರು ಸಮೀಪವಿದೆ.

उनमें सबसे सुंदर टापू(ṭāpū) है ‘नारद गड्डे’। वह रायचूर के पास है।

The loveliest of them is ‘Narada Gadde’, which lies near Raichur.

ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾರದ ಮುನಿ ತಪಸ್ಸು(tapassu) ಮಾಡಿದ್ದರೆಂಬ ಪ್ರತೀತಿ(pratīti).

बहुत पहले यहाँ नारद मुनि ने तपस्या(tapasyā) की थी — ऐसी मान्यता(mānyatā) है।

Long ago, it is believed, the sage Narada performed penance here.

ಇಲ್ಲೊಂದು ಶಿವದೇವಾಲಯವೂ ಇದೆ.

यहाँ एक शिव मंदिर भी है।

There is a Shiva temple here as well.

ಸದಾ ಹಚ್ಚಹಸುರಿನಿಂದ ಕೂಡಿ, ಗಿಡ ಮರ(mara)ಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ(kaṅgoḷisu).

यह सदा हरियाली से भरा, पेड़(peṛ)-पौधों से जगमगाता(jagmagānā) रहता है।

Always thick with green, it shines with plants and trees.

ಈ ನಡುಗಡ್ಡೆ(naḍugaḍḍe) ಪ್ರವಾಸಿ(pravāsa) ತಾಣವೂ(tāṇa) ಹೌದು.

यह टापू(ṭāpū) एक पर्यटन स्थल(sthal) भी है।

This island is a tourist spot too.

ಈ ಸುಂದರ ತಾಣವನ್ನು(tāṇa) ನೋಡಲು ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಪ್ರವಾಸ(pravāsa) ಹೊರಟಿದ್ದರು.

इस सुंदर स्थल(sthal) को देखने के लिए बच्चे(bacce) यात्रा(yātrā) पर निकले थे।

The children had set out on a trip to see this beautiful spot.

ಕುಹೂ(hū) ಕುಹೂ(hū) ಹಕ್ಕಿಗಳ(hakki) ಕಲರವ(kalarava) ಕಿವಿಗೆ ಇಂಪಾಗಿತ್ತು. ಮನಕೆ ತಂಪೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು(tampere).

कुहू-कुहू पक्षियों(pakṣī) का कलरव(kalrav) कानों को मीठा लगता था और मन को ठंडक देता(ṭhaṇḍak denā) था।

The birds' cuckooing chorus was sweet to the ear and cooled the heart.

ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ(hakki) ಇಂಚರ(iñcara) ಸಂಗೀತಮಯ.

चहचहाते पक्षियों(pakṣī) का मधुर स्वर(madhur svar) संगीत जैसा था।

The chirping birds' sweet voices were pure music.

ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಈ ಸುಂದರ ತಾಣದ(tāṇa) ಸವಿ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದರು.

बच्चे(bacce) इस सुंदर स्थल(sthal) का आनंद ले रहे थे।

The children were drinking in the beauty of the place.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದರ(hakki) ನೋವಿನ(nōvu) ಕೂಗು(kūgu) ಕೇಳಿಸಿತು.

अचानक एक पक्षी(pakṣī) की दर्द(dard) भरी पुकार(pukārnā) सुनाई दी।

Suddenly they heard the pained cry of a bird.

ಅತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅನೇಕ ಟೊಂಗೆಗಳನ್ನು(ṭoṅge) ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಬೋಳುಮರ(bōḷumara).

उधर मुड़कर देखा तो कई शाखाएँ(śākhā) फैलाए एक ठूँठ पेड़(ṭhū̃ṭh peṛ) खड़ा था।

Turning that way, they saw a bare tree with many branches spread wide.

ಎಲೆಗಳಿಲ್ಲದ(ele), ಹೂಗಳಿಲ್ಲದ(hū), ಹಣ್ಣುಕಾಯಿಗಳಿಲ್ಲದ ಒಣಗುತ್ತಿರುವ(oṇagu) ಮರ(mara).

बिना पत्तों, बिना फूल(phūl)ों, बिना फलों के सूखता(sūkhnā) हुआ पेड़(peṛ)।

A withering tree with no leaves, no flowers and no fruit.

ಅದರೊಳಗೆ ಕುಳಿತ ಪಕ್ಷಿಯೊಂದು ನೋವಿನಿಂದ(nōvu) ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು(kūgu).

उसी पर बैठा एक पक्षी(pakṣī) दर्द(dard) से पुकार(pukārnā) रहा था।

A bird perched in it was crying out in pain.

ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಕುತೂಹಲದಿಂದ(kutūhala) ಆ ಮರದ(mara) ಬಳಿ ತೆರಳಿದರು.

बच्चे(bacce) कुतूहल(kutūhal) से उस पेड़(peṛ) के पास गए।

Curious, the children went up to that tree.

“ಏ! ಸುಂದರ ಪಕ್ಷಿಯೇ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದಾರೆ. ನೀನೇಕೆ ನೋವಿನಿಂದ(nōvu) ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ(kūgu)? ಏನದು ನಿನ್ನ ಅಳಲು(aḷalu)?” ಎಂದು ಗಣೇಶ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

“अरे सुंदर पक्षी(pakṣī), सब लोग खुश हैं। तुम क्यों दर्द(dard) से पुकार(pukārnā) रहे हो? क्या है तुम्हारा दुख(dukh)?” गणेश ने पूछा।

“Beautiful bird, everyone here is happy. Why do you cry out in pain? What is your sorrow?” asked Ganesha.

“ಅಣ್ಣಾ! ನೋಡಿಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮರವನ್ನು(mara). ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲಾ(ele) ಉದುರಿಹೋಗಿವೆ. ಟೊಂಗೆಗಳು(ṭoṅge) ಬೋಳಾಗಿವೆ.”

“भैया! देखो मेरा पेड़(peṛ)। सारे पत्ते(pattā) झड़ गए हैं। शाखाएँ(śākhā) ठूँठ हो गई हैं।”

“Brother! Look at my tree. Every leaf has fallen. The branches stand bare.”

“ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮರ(mara) ಸೊರಗಿದೆ(soragu). ಆಗಲೋ ಈಗಲೋ ಬೀಳುವಂತಿದೆ” ಎಂದಿತು ಪಕ್ಷಿ.

“शक्ति न होने से पेड़(peṛ) मुरझा(murjhānā) गया है। कभी भी गिर सकता है” — पक्षी(pakṣī) ने कहा।

“Strengthless, the tree has withered. It may fall at any moment,” said the bird.

“ಹೌದೌದು! ಅದರಿಂದ ನಿನಗೇನು ತೊಂದರೆ?” ಜೂಲಿ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

“ठीक है! पर इससे तुम्हें क्या परेशानी?” जूली ने पक्षी(pakṣī) से पूछा।

“True enough! But what trouble is that to you?” Julie asked the bird.

“ಹಿಂದೆ ಈ ಮರವನ್ನು(mara) ನೀನು ನೋಡಿದ್ದೆಯಾ? ಆಗ ಏನಿದರ ಸೊಬಗು(sobagu)!”

“पहले तुमने इस पेड़(peṛ) को देखा था? तब इसकी क्या शोभा(śobhā) थी!”

“Did you ever see this tree before? What beauty it had then!”

“ಮರದ(mara) ತುಂಬಾ ಹಸಿರೆಲೆಗಳು. ಟೊಂಗೆ(ṭoṅge) ಟೊಂಗೆ(ṭoṅge)ಗೂ ಹೂ(hū), ಹಣ್ಣು ಸಾವಿರಾರು.”

“पेड़(peṛ) भर हरे पत्ते(pattā)। हर शाखा(śākhā) पर हज़ारों फूल(phūl) और फल।”

“The tree was full of green leaves. On every branch, flowers and fruit by the thousand.”

“ತಂಪಾದ ನೆರಳು(neraḷu) ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯತಾಣವಾಗಿತ್ತು(āśraya).”

“ठंडी छाया(chāyā) ने घर बना रखा था। सैकड़ों पक्षियों(pakṣī) का आश्रय(āśray) था।”

“Cool shade made a home here. It was shelter to hundreds of birds.”

“ಅದೇನು ಕಾರಣವೋ ತಿಳಿಯದು. ಎಲೆಗಳೆಲ್ಲ(ele) ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಉದುರಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು.”

“न जाने क्या कारण रहा। सारे पत्ते(pattā) एकाएक झड़ने लगे।”

“What the reason was, nobody knows. All at once the leaves began to fall.”

“ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಲಿಲ್ಲ(cigaroḍe), ಮರ(mara) ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟಿತು(baṇṇageḍu), ಸೊರಗಿತು(soragu). ಈಗ ಒಣಗುತ್ತಿದೆ(oṇagu)” ಎಂದಿತು ಪಕ್ಷಿ.

“फिर कोंपलें नहीं फूटीं(kompal phūṭnā), पेड़(peṛ) की रौनक चली गई(raunak jānā), वह मुरझा(murjhānā) गया। अब सूख रहा(sūkhnā) है” — पक्षी(pakṣī) ने कहा।

“It never budded again; the tree lost its colour and wasted away. Now it is drying up,” said the bird.

“ನಿನಗೆ ಈ ಮರದ(mara) ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯೇ(prīti)? ಏಕೆ?” ಎಂದು ಲತಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

“तुम्हें इस पेड़(peṛ) से इतना प्रेम(prem) है? क्यों?” लता ने पूछा।

“Do you love this tree so much? Why?” asked Lata.

“ನನ್ನ ಅಜ್ಜ–ಅಜ್ಜಿ, ಅಪ್ಪ–ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ–ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ–ತಂಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದರು.”

“मेरे दादा-दादी, माता-पिता, भाई-बहन सब यहीं जन्मे और पले-बढ़े।”

“My grandparents, my parents, my brothers and sisters were all born and raised right here.”

“ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಜನ್ಮ ತಳೆದೆ. ಆದರೆ ಈ ಮರ(mara) ಈಗ ಸಾಯಲು ಸಿದ್ಧವಾದಂತಿದೆ.”

“मैंने भी यहीं जन्म लिया। पर यह पेड़(peṛ) अब मरने को तैयार-सा लगता है।”

“I too was born here. But now this tree seems ready to die.”

“ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ ನನಗೆ ತಾಣವೆಲ್ಲಿದೆ(tāṇa)?” ಎಂದು ನೋವಿನಿಂದ(nōvu) ಉಸುರಿತು.

“ऐसा हुआ तो मेरा ठिकाना कहाँ रहेगा?” — उसने दर्द(dard) से कहा।

“If that happens, where is my home?” it whispered in pain.

ಪಕ್ಷಿಯ ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ(makkaḷu) ಕನಿಕರ(kanikara) ಉಂಟಾಯಿತು.

पक्षी(pakṣī) की यह बात सुनकर बच्चों(bacce) को दया(dayā) आ गई।

Hearing the bird say this, the children were filled with pity.

ಪಕ್ಷಿಯ ನೋವನ್ನು(nōvu) ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದರು.

उन्होंने पक्षी(pakṣī) का दर्द(dard) समझा और उसे दूर करने पर विचार किया।

They understood the bird's pain, and thought about how to take it away.

“ಪಕ್ಷಿಯು ಈ ಮರದ(mara) ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಭಾವುಕತೆ, ಅಭಿಮಾನದ(abhimāna) ಬಗ್ಗೆ ಅಚ್ಚರಿ(accari) ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ” ಎಂದನು ಬಷೀರ್.

“इस पेड़(peṛ) के प्रति पक्षी(pakṣī) की भावुकता और अभिमान(abhimān) देखकर आश्चर्य(āścarya) होता है” — बशीर ने कहा।

“The bird's feeling for this tree, its pride in it, fills me with wonder,” said Basheer.

“ನಾವೆಲ್ಲ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಸ್ಯ ವೈದ್ಯರನ್ನು(sasya vaidya) ಕಾಣೋಣ. ಮರದ(mara) ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸೋಣ.”

“हम सब गाँव जाकर वृक्ष-चिकित्सक(vṛkṣa-cikitsak) से मिलें और पेड़(peṛ) के बारे में बताएँ।”

“Let us all go to the village and see the plant doctor, and explain about the tree.”

“ಸೂಕ್ತ ಚಿಕಿತ್ಸೆ(cikitse) ಕೊಡಿಸಿ ಮರವನ್ನು(mara) ಉಳಿಸೋಣ. ಹಸಿರೇ ನಮ್ಮ ಉಸಿರು(hasirē usiru) ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಾರೋಣ” ಎಂದಳು ದಿವ್ಯಾ.

“सही इलाज(ilāj) कराकर पेड़(peṛ) को बचाएँ। ‘हरियाली ही हमारी साँस(hariyālī hī sā̃s) है’ इस कहावत को सब जगह फैलाएँ” — दिव्या ने कहा।

“Let us get it proper treatment and save the tree, and carry everywhere the saying that green is our very breath,” said Divya.

ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಸಸ್ಯ ವೈದ್ಯರನ್ನು(sasya vaidya) ಮರದ(mara) ಬಳಿಗೆ ಕರೆತಂದರು.

सब बच्चे(bacce) गाँव लौटे और वृक्ष-चिकित्सक(vṛkṣa-cikitsak) को पेड़(peṛ) के पास ले आए।

All the children returned to the village and brought the plant doctor to the tree.

ವೈದ್ಯರು ಮರವನ್ನು(mara) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿದರು. ಟೊಂಗೆಯನ್ನು(ṭoṅge) ಗಮನಿಸಿದರು.

चिकित्सक ने पेड़(peṛ) को पूरी तरह देखा और शाखाओं(śākhā) को परखा।

The doctor examined the tree thoroughly and studied its branches.

ಏನೇನೋ ವಿಚಾರಮಾಡಿ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು ನೀಡಿದರು. ಒಣಗಿದ(oṇagu) ಭಾಗಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಸವರಿದರು(savaru).

बहुत सोच-विचार कर जड़ों में इंजेक्शन दिया और सूखे(sūkhnā) भाग पर दवा लगाई(lagānā)।

After much thought he gave the roots an injection and smeared medicine on the dried parts.

ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ವೈದ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಮರದ(mara) ಬುಡಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ(gobbara) ಹಾಕಿ ನೀರುಣಿಸಿದರು(nīruṇisu).

बच्चों(bacce) ने चिकित्सक की सलाह से पेड़(peṛ) की जड़ में खाद(khād) डालकर पानी दिया(pānī denā)।

On his advice the children put manure at the foot of the tree and watered it.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಮಳೆಗಾಲ ಬಂತು. ಮರ(mara) ಚಿಗುರೊಡೆಯಿತು(cigaroḍe).

कुछ दिन बीते। बरसात आई। पेड़(peṛ) में कोंपलें फूटीं(kompal phūṭnā)।

Some days passed. The rains came. The tree put out new shoots.

ಎಲೆಗಳು(ele) ಮೈದಳೆದವು(maidaḷe). ಟೊಂಗೆ(ṭoṅge) ಟೊಂಗೆ(ṭoṅge)ಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಗಳು(hū) ರಾರಾಜಿಸಿದವು(rārājisu).

पत्ते(pattā) निकल आए(nikal ānā)। हर शाखा(śākhā) पर फूल(phūl) शोभा पाने(śobhā pānā) लगे।

Leaves took shape. On branch after branch, flowers blazed into glory.

ಹೀಚು, ಕಾಯಿ, ಹಣ್ಣುಗಳು ಜೀವತಳೆದವು(jīvataḷe). ಆ ಮರಕ್ಕೆ(mara) ನೂರಾರು ಹಕ್ಕಿಗಳು(hakki) ಬಂದವು.

कच्चे और पके फल जीवन पाने(jīvan pānā) लगे। उस पेड़(peṛ) पर सैकड़ों पक्षी(pakṣī) आ गए।

Buds, raw fruit and ripe fruit came to life. Hundreds of birds came to that tree.

ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವ(kalarava) ತುಂಬಿತು.

पक्षियों(pakṣī) का कलरव(kalrav) भर गया।

The chorus of birds filled the air.

ಮತ್ತೆ ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ(pravāsa) ಬಂದರು. ಮರದ(mara) ಸೊಬಗು(sobagu) ಮಕ್ಕಳ(makkaḷu) ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉಲ್ಲಾಸ(ullāsa) ತಂದಿತು.

बच्चे(bacce) फिर यात्रा(yātrā) पर आए। पेड़(peṛ) की शोभा(śobhā) ने बच्चों(bacce) के मन में उल्लास(ullās) भर दिया।

The children came on a trip again. The tree's beauty brought joy to their hearts.

ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದರು.

बच्चे(bacce) नाचे और कूदे।

The children danced and leapt about.

ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಮಾಡಿದ ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು(satkārya) ಮೆಚ್ಚಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾಡಿದವು.

बच्चों(bacce) के सत्कर्म(satkarm) को सराहते हुए पक्षी(pakṣī) गा उठे।

In praise of the children's good deed, the birds broke into song.

ಮರವು(mara) ಮೆಲುಗಾಳಿಗೆ(melugāḷi) ಎಲೆಗಳನ್ನು(ele) ಅಲುಗಾಡಿಸಿ ಸಂಗೀತ ನೀಡಿತು. ಋಣ(ṛṇa) ತೀರಿಸಿತು.

पेड़(peṛ) ने मंद हवा(mand havā) में पत्ते(pattā) हिलाकर संगीत दिया और अपना ऋण(ṛṇ) चुका दिया।

The tree shook its leaves in the gentle breeze and gave back music — it repaid its debt.

ಮಕ್ಕಳು(makkaḷu) ಹೋ ಎಂದು ಕೂಗಿದರು(kūgu). ಹಸಿರೇ ಉಸಿರು(hasirē usiru) ಎಂದರು.

बच्चे(bacce) ‘हो’ कहकर चिल्लाए और बोले — हरियाली ही साँस(hariyālī hī sā̃s) है।

The children raised a cheer and cried, “Green is our breath!”